خود را به که بسپارم

کاش میشد سرنوشت خویش را

هر بامداد که از خواب بر می خیزم به این می اندیشم که تا کنون چه کرده ام؟تا به یاد می اورم درس خوانده ام و کار کرده ام کار و کار !اینها که برای خودم بوده است برای دیگران چه کرده ام؟ احساس آدمکی آهنی را دارم که بی اراده می رود سرعت می گیرد و می دود. برای چه و برای که؟برای نان برای پول و شاید برای پول بیشتر! پول بیشتر برای چه؟ برای عقب نماندن از قافلهء دیگران. برای فخر فروشی برای رقابت !برای مال اندوزی برای تمام چیزهایی که نامی جز ظواهر بر آنها نمی توان نهاد.سوال این است برای دل چه کرده ایم ؟! برای دل خودمان برای دل کودکی که جا مانده است برای سالخورده ای که تنها مانده است و برای تنهایی که تنها مانده اند؟! آیا مرهمی بر زخمهای کهنه بوده ایم؟ آیا گوش شنوایی برای آهنگ حزین یک ماتمزده بوده ایم؟آیا تکیه گاهی برای یک نهال نحیف یا درختی سست ریشه بوده ایم؟آیا دستمان را بر سر کودکی بی مادر ساییده ایم؟ آیا ماوای امنی برای یک بی پناه بوده ایم؟ و آیا برای روحمان و احساسمان زندگی کرده ایم؟ آیا با عقل و احساسمان توامان به پیش تاخته ایم و به معنای واقعی ...آیا ...انسان بوده ایم؟! به پا خیزید تا فرصت باقیست! قدر لحظه ها را بدانید زیرا ساعت زندگی برای شما جا نمی ماند!پس به هوش باشید که شما جا نمانید از آدمیت...از انسانیت..از مهر..از عاطفه..از عشق

غروب شد.خورشيد رفت.آفتابگردان به دنبال خورشيد می گشت. ناگهان ستاره چشمک زد.آفتابگردان سرش را پايين انداخت... گل ها هرگز خيانت نميکنند

گفت: به من بگو چقدر دوستم داری؟
گفتم:تو را به بلندی کوهها، پهنای دشتها، عمق دریاها و به زیبایی گلها دوست دارم.
تو را به اندازهی تمام وجودت دوست دارم
زیرا هیچکس را بدینسان دوست نداشتهام!
با حسرت سری جنباند و گفت:
متاسفم از اینکه نمیتوانم حرفهایت را باور کنم
زیرا
قلب کوچک من تحمّل، عشق بزرگ تو را ندارد!

آنچه که زيباست عزيز نيست آنچه که عزيز است زيباست سعي کن زيبايي 

باز دوباره تنهاییو شبو سکوتت

وقتي پرنده زيبا وخوش آوازمن زندوني شد ،
انقدر خودش رو به دروديوار قفس زد
كه بال وپرش شكست هنوزم هم صداي شكستن بالهاش تو گوشمه
انقدر سكوت كرد كه خوندن رواز يادش برد
انقدر اشك ريخت كه ديوارهاي قفس روديگه نتونست ببينه
پرنده من ،عزيز دلم بهار اومده ، بيا يه بار ديگه شروع كنيم
خودم از اين زندون آزادت ميكنم ،مراقبت هستم ،
بالهاي شكسته ات رو تيمار ميكنم تا بتوني دوباره توي آسمون بيكران بال بگشايي و
پرواز كني وزمين رو با همه عظمتش زير بالهاي سفيدوقشنگتت ببيني
بر لبان بسته ات بوسه ميزنم تا لب بگشائي و صداي زيبات دوباره توي گوشهام بشينه
من زنده ام وبا صداي نفس كشيدن تو زندگي ميكنم وبا شادي تو شاد ميشم
بدون تا زنده ام نميذارم تنها بموني خودم همدم تنهاييات ميشم

در جواني غصه خوردم هيچ کس يادم نکرد